Frank Sinatra noemde zichzelf manisch-depressief

Opnieuw een stukje van Rowan du Burck. Dit keer over Frank Sinatra, die zichzelf kennelijk manisch-depressief heeft genoemd.

Ik werd erop gewezen dat That’s life! een behoorlijk intrigerende tekst is en sterk het vermoeden oproept van manisch depressieve trekken en suïcidale neigingen. Dus wat zingt hij dan?

“That’s life, that’s what all the people say. You’re riding high in April, Shot down in May, But I know I’m gonna change that tune, When I’m back on top, back on top in June”, om te eindigen met “But if there’s nothing shakin’ come this here July, I’m gonna roll myself up in a big ball and die……. My, My”.

De song komt van het album That’s life uit 1966 en was met een vierde plaats in de Bill-board 100 in de USA een grote hit voor Frank, die inmiddels aan zijn derde comeback bezig was.

Maar is er een echte link naar de psychiatrie te maken met Frank Sinatra? Zou er naast het sterrendom een verborgen geschiedenis zijn, die voor het gemak maar is vergeten? Er zijn vele mythes en verhalen over Frank Sinatra. Zo zou een scene uit The Godfather gaan over de jonge Sinatra. In de film verleent een mafiagangster een vriendendienst, door de manager van een zanger te bedreigen om zo een wurgcontract te laten verscheuren. Er is daadwerkelijk een overeenkomst, want Frank had in het begin van zijn carrière een wurgcontract met de bekende Big BandleiderTommy Dorsey. Uiteraard wordt dit tegengesproken en zou het contract netjes voor een forse som zijn afgekocht.

Er bestaat er ook een verhaal, dat Frank Sinatra gedurende de Tweede Wereldoorlog zijn diensttijd heeft afgekocht voor $40.000,-. Dit gerucht is later zelfs door de FBI onderzocht, maar ontkracht. Volgens het officiële keuringsrapport is hij afgekeurd wegens een gescheurd trommelvlies. Bij het vrijgeven van het rapport in 1998 echter bleek dat Frank volgens de keuringsartsen om psychische en psychologische redenen ongeschikt zou zijn voor actieve dienst. Om betrokkene en de keuringscommissie niet in verlegenheid te brengen, was dit weggelaten en had men het bij een gescheurd trommelvlies gelaten.

Dit is niet de enige psychiatrische aanwijzing. Zo zijn er berichten dat Frank in de jaren vijftig meerdere zelfmoordpogingen heeft gedaan, waaronder een overdosis tijdens een verblijf bij Lake Tahoe en een poging met een gasoven in het New Yorkse appartement van Mamie Sacks. Ook zou hij ooit door songwriter Jimmy van Heusen in de lift van een New Yorks hotel gevonden zijn met doorgesneden polsen. Iets wat later in verschillende biografieën van anderen wordt bevestigd. In deze biografieën wordt ook gesproken over hoe men het met een man kan uithouden die stemmingswisselingen heeft, zoals Frank. Als excuus of reden wordt vaak verwezen naar de mislukte relaties en het verdriet dat hij had bij de scheiding van filmster Ava Gardner. Zelf heeft Frank in een interview bevestigd dat hij, zoals hij het noemde, ’18-karaats manisch-depresief’ was en een leven leidde met gewelddadige emotionele tegenstellingen en een overmatige hoeveelheid droefenis en gevoel. Ook Frank’s eigen dochter Tina gaf hierover een mooie quote: “A Zoloft a day, would have kept dad’s demons away!”. Zij betreurt het dat deze medicijnen toen nog niet bestonden.

Ook al is de hit That’s life niet door Frank Sinatra zelf geschreven, hij lijkt wel de beste vertolker van deze song te zijn; alsof het voor hem geschreven is.

Mijn commentaar: uit dit alles vind ik het niet direct overtuigend dat Frank Sinatra een bipolaire stoornis had. We zien dat vaker: mensen die wisselende stemmingen of ‘buien’ hebben, worden al snel manisch-depressief genoemd. Bij een bipolaire stoornis echter moeten de verschillende stemmingen toch wel enige tijd duren. Een wat neerslachtige bui van enkele uren is onvoldoende om iemand depressief te noemen. Verder is de kern van de bipolaire stoornis toch vooral de (hypo-)manie. Ik lees in dit stukje vooral over sombere perioden met verdriet, zelfmoordpogingen en droefenis, maar niet zozeer over hyperactiviteit, het gevoel de hele wereld aan te kunnen, euforie en overmatige energie. Dat is toch echt in meer of mindere mate nodig om van een bipolaire stoornis te kunnen spreken. Misschien bedoelde Frank ‘manisch-depressief’ vooral zoals het wel in de volksmond wordt gebruikt: ‘zeer wisselend’ of af en toe last hebben van een zeer depressieve bui.

3 Reacties op Frank Sinatra noemde zichzelf manisch-depressief

  1. Jonas schreef:

    Mooi stukje! Het is moeilijk retrospectief te weten of dat nu een bipolaire stoornis is of niet, maar hij had toch wel serieuze stemmingsproblemen lees ik hier (en elders). Kan me ook zo voorstellen dat met alle macht geprobeerd wordt de excessen verborgen te houden van het publiek. Hemingway past ook wel een beetje in dat patroon, was ook zeer succesvol. Helaas wel zelfmoord, maar op vrij hoge leeftijd.

    Er is trouwens een boekje van Kay Redfield Jamison dat heet “Touched with fire” wat de link tussen creativiteit en bipolaire stoornis bespreekt.

    Jonas

  2. Chantal Caes schreef:

    Zoals zijn dochters hem beschrijven, komt hij alles behalve stabiel over, maar dat hoeft niet te wijten te zijn aan een bipolaire stoornis. Goed dat een psychiater niet diagnosticeert op basis van lyrics en zelfgekozen diagnoses …
    Robbie Williams noemde zichzelf ook bipolair om interessanter over te komen. Je moet toch wat …
    Ben geen fan van Sinatra – doe mij maar de rauwe versie van ‘My Way’ van Herman Brood – dubbele diagnose?

  3. Ton Stassen schreef:

    Of Sinatra wel of niet bipolair was, vind ik maar beperkt interessant; wel dat hij goed kon zingen. Mijn favoriete plaat van Sinatra is “In the wee small hours”, die kan ik van harte aanbevelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *